Ura e Katiut

E vendosur pranë Ujërave Termale të Bënjës dhe Kanionit të Lengaricës, Ura e Katiut është një nga monumentet historike më të spikatura në zonën e Përmetit. Së bashku me këto atraksione natyrore, ura formon një destinacion unik ku bashkohen trashëgimia kulturore dhe peizazhet mahnitëse. Për shekuj me radhë, Ura e Katiut shërbeu si lidhja e vetme midis fshatit Bënjë dhe fshatrave Ogdunan dhe Delvinë, duke e bërë atë një rrugë jetësore për komunitetet lokale. E ndërtuar mbi brigjet shkëmbore të lumit Lengaricë, ura është e shquar si për dizajnin e saj arkitektonik ashtu edhe për inxhinierinë e saj. Harku i saj kryesor, me segment rrethor, shtrihet në 15.5 metra dhe ngrihet afërsisht 7 metra mbi lumin, ndërsa gjatësia totale e urës arrin 35 metra. Fillimisht, shtatë shtylla të vogla guri shtufi në secilën anë mbështetnin parapetin e urës, megjithëse këto nuk ekzistojnë më. Ura i është nënshtruar riparimeve me kalimin e kohës, me faza të ndryshme ndërtimi të dukshme në muraturën e saj. Seksionet më të vjetra paraqesin blloqe gëlqerore të vendosura me kujdes të lidhura me llaç gëlqeror, ndërsa restaurimet e mëvonshme përdorën një kombinim të gurit gëlqeror dhe shtufit, duke përdorur teknika të ndryshme ndërtimi. Ura e Katiut i përket një lloji karakteristik ure guri me gungë, me një hark kryesor dominues dhe një hapje dytësore më të vogël. Ky stil arkitekturor ishte i përhapur në Shqipëri gjatë shekullit të 18-të dhe ura besohet të jetë ndërtuar në gjysmën e dytë të atij shekulli. Sot, ajo mbetet një shembull i shquar i ndërtimit tradicional të urave shqiptare dhe një monument i rëndësishëm kulturor brenda luginës së bukur të Vjosës.